Ένα ακόμη ταξίδι – αυτή τη φορά στο Lucknow. Οι μέρες ζεσταίνουν τώρα, οπότε ξεκινάμε νωρίς το πρωί, όταν είναι ευχάριστα δροσερές και δεν υπάρχουν τόσα πολλά ποδήλατα και άμαξες με βόδια στο δρόμο.
Μια τρίωρη διαδρομή με το αυτοκίνητο μας έφερε στα περίχωρα του Lucknow. Αυτό το κτίριο είναι ό,τι έχει απομείνει από το Iskanderbagh, έναν περιφραγμένο κήπο αναψυχής που έχτισε ο Γουατζίντ Αλί Σαχ, ο τελευταίος Ναουάμπ του Αουάντ, όπως ονομαζόταν παλιά η επαρχία Lucknow. Ο Γουατζίντ Αλί Σαχ αποσύρθηκε στην αυλή του, αρνήθηκε να δει επισκέπτες ή ακόμα και τους δικούς του υπουργούς και περιτριγυρίστηκε από μουσικούς και υποτιθέμενα άσεμνες γυναίκες. Οι Βρετανοί τον θεώρησαν ανάξιο και τον εκθρόνισαν το 1856. Αυτή ήταν μια από τις αιτίες της Ινδικής Ανταρσίας του 1857.
Εδώ, στην καρδιά της πόλης, βρίσκεται το Aminabad. Όπως μπορεί κανείς να δει από τις γυναίκες με το πέπλο, είναι μια μουσουλμανική συνοικία. Στην πραγματικότητα, το Lucknow είναι το κύριο κέντρο των Σιιτών Μουσουλμάνων στην Ινδία. Ο πρώτος Ναουάμπ ήταν αρχικά έμπορος από την Περσία.
Συνεχίζουμε προς το Hazratganj, μια άλλη κεντρική περιοχή του Lucknow.
Το Lucknow είναι αναμφίβολα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πόλεις της Βόρειας Ινδίας, τόσο από ιστορικής όσο και από αρχιτεκτονικής άποψης, οπότε πρέπει να την ξαναδούμε. Αλλά εν τω μεταξύ, είναι καιρός να ξεκινήσουμε το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στο Αλαχαμπάντ πριν πέσει το σκοτάδι.
Όταν ταξιδεύετε οδικώς στην Ινδία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα συναντήσετε κάποιο πολύχρωμο, συναρπαστικό ή αξιολύπητο ανθρώπινο σκηνικό. Εδώ, κοντά σε ένα μικρό χωριό, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πανηγύρι. Είναι ένα χαρακτηριστικό σκηνικό της αγροτικής ζωής.